ضرورت بسیج رسانه برای کمک به حل مشکلات محیط زیست- ناهید حاجیلو*



چند سالی است که اخبار محیط زیست به برنامه های ثابت و بی روح در رسانه ها تبدیل شده و اقدام های مثبت و منفی مربوط به محیط زیست و اظهارنظرهای متفاوت درباره این اخبار، بخشی از محتوای ثابت رسانه های دیداری و شنیداری شده است؛ از این رو توجه به محتوای برنامه هایی که با موضوع محیط زیست منتشر می شود، بسیار مهم است. گاهی اخبار به گونه ای منتشر می شود که در برخی موارد به زوایای مهم آن توجه نمی شود و بیش از آن که به کمک حفاظت از محیط زیست بشتابد، درجهت خلاف آن عمل می کند.
رسانه ها وظیفه دارند به مردم بگویند که تخلیه میلیون ها لیتر پساب های صنعتی، فاضلاب های شهری، روستایی، بیمارستانی، کشاورزی و دفع غیراصولی میلیون ها کیلوگرم انواع زباله، از زباله های خطرناک عفونی و شیمیایی گرفته تا کودهای مصنوعی، حشره کش ها، مواد پاک کننده، همگی باعث زشت شدن چهره محیط زیست و آلودگی های گسترده در منابع آب و خاک کشور شده است.
رسانه ها وظیفه دارند درباره مرگ تدریجی دریاچه ها و تالاب ها بگویند و به اهمیت و نقش حیات وحش و پیامدهای نابودی آن اشاره کنند؛ اما سوال این است که رسانه ها چگونه و از چه راه هایی باید به اطلاعات و حقایق زیست محیطی دست یابند تا به مردم و مسئولین منعکس کنند؟
درحال حاضر تنها رویکردی که در استفاده از رسانه ها شاهدیم، اطلاع رسانی «اخبار» محیط زیست بوده است، اگرچه انعکاس اخبار و اطلاعات نیز در جای خود نیاز به تعمق و تامل بیشتر دارد. رسانه ها به خصوص رسانه ملی باید برنامه هایی را برای ارتقاء و اعتلای سطح دانش زیست محیطی عمومی با همکاری کارشناسان توانمند محیط زیست تهیه و پخش کند که متاسفانه این شکاف در فضای همکاری رسانه ها و کارشناسان مجرب محیط زیست، به چشم می خورد و مشهود است.
امروزه علیرغم تخریب های محیط زیست که طی سالیان سال در کشور به وقوع پیوسته، این موضوع هنوز به یک دغدغه ملی تبدیل نشده است و تا زمانی که افکار عمومی نتواند به وضوح درباره وضعیت محیط زیست اظهارنظر کند، نمی‌توان انتظار داشت که محیط زیست به یک دغدغه جمعی تبدیل شود. رویکرد رسانه‌ها در اهمیت یافتن مسائل محیط زیست و چگونگی برخورد افکار عمومی و مسئولان با آن در حل مسائل یاد شده موثر است.
یکی از مسائلی که سازمان حفاظت محیط زیست را به عنوان دستگاه مرجع در کشور دچار مشکل می کند، این است که انتقاد را هجمه بپندارد، در حالی که پذیرش انتقادها، تصمیم‌ها و عملکرد سازمان را در معرض داوری افکار عمومی قرار می‌ دهد.
پیام های انتقادی رسانه ها از ضرورت های فعالیت های رسانه ای است و پیامدهای اصلاحی دارد و از آنجا که منافع رسانه ها با هم متفاوت است، بدیهی است راه انتقال اطلاعات به آنها نیز با هم فرق دارد.
همچنین ارتباط با رسانه‌ها باید یکسان و بدون تعصبات جناحی و شخصی باشد، چرا که در صورت جذب یک یا چند رسانه، سازمان حفاظت محیط زیست فضای بخشی از افکار عمومی را در اختیار می گیرد و حذف دیگر رسانه‌ها می‌تواند عدم همکاری مثبت آنان با سازمان را در پی‌ داشته باشد و در نهایت این ارتباط گزینشی به ضرر محیط زیست کشورمان است.
هنوز هموطنان عزیزمان به این باور نرسیده اند که مسئله محیط زیست مسئله آب و نان است‌ و اقتصاد، فرهنگ و امنیت‌ ما هم در پیوند با وضعیت محیط زیست کشور است. رسانه‌ها به عنوان نمایندگان افکار عمومی وظیفه دارند هرجا که محیط زیست و منابع طبیعی در معرض تخریب و تهدید قرار گرفته باشد، افشاگری کنند، اما تا زمانی که افکارعمومی نسبت به حفاظت از محیط زیست حساس نشود، شاهد وارد آمدن خسارت های بیشتری به محیط زیست کشورمان خواهیم بود.
*کارشناس رسانه



انتهای پیام /*










شاید این مطالب را هم دوست داشته باشید

پاسخ دهید